понедельник, 30 мая 2016 г.

Тэця Дуплікатар. Сьпявачка Галкіна. Койданава. "Кальвіна". 2016.

      Фаіна Барухаўна /Ала Барысаўна/ Певзнер /Пугачева/ [Не только у Аллы Пугачевой. // Северная Заря. Усть-Нера. 4 ноября 1995. С. 3.] - нар. 15 красавіка 1949 г. у сталічным г. Масква РСФСР (СССР).
    Павал і Марыя Пугачовы, у якіх было 7 дзяцей пражывалі ў в. Узгорск Быхаўскага павету Магілёўскай губэрні. Марыя у акрузе была вядомай лекаркай і варажбіткай ды дажыла амаль да 90 гадоў, была пахаваная ў вёсцы Нядашава ў Магілёўскай губэрні, Павел памёр ва ўзросьце каля 40 гадоў і пахаваны ў вёсцы Узгорск. У іхняга сына  дзеда Міхаіла Пугачова, была родная сястра Настасься, дачка якой (стрыечная пляменьніца Пугачовай) — Валянціна Пятроўна Валуева (72 гады на 2009 год, пражывала ў вёсцы Нядашава). У пэрыяд калектывізацыі Міхаіл зьяжджае ў Маскву дзе і застаецца. Там у яго нараджаецца Барыс, бацька Пугачовай.
    З канцэртамі Ала Пугачова пабывала ў Якуціі (прынамсі ў г. Мірным на 40-годдзе алмазнай прамысловасьці, ды Беларусі.
    Пад час канцэртаў у 2002 г., яна “свой тур пачала з краінаў Балтыі, а затым адправілася ў Беларусь. У Мінск сьпявачка прыбыла ў адзін час з Галкіным - ён павінен быў удзельнічаць у яе канцэрце. Сьпявачка і гумарыст пасяліліся ў розных нумарах гатэля. Кожную раніцу да гасьцініцы падавалі два лімузыны - чорны і белы. Але Максім і Ала сядалі ў белы лімузын, чорны ж ішоў усьлед за ім паражняком.
    На канцэрце, наблізіўшыся да ўрадавай ложы, Пугачова на імгненьне зьбянтэжылася:О Божа, Пал Палыч, і вы тут!- павітала яна дзяржсакратара Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі Паўла Барадзіна.
    Вярнуўшыся на падмосткі, Пугачова прасьпявала песьню “Вачам не веру” і скончыла яе экспромтам, накіраваным ужо да Галкіна: “Чо ты глядзіш, ідзі да нас! Я так радасная, што ты прыехаў падтрымаць мяне, можа быць, у самую журботную хвіліну. Ды ці мала што людзі скажуць! Мы ж з табой сябры!”
    Сьпявачка зьдзівіла публіку адкрыцьцём пра тое, што яна зьяўляецца далёкай сваячкаю Александра Лукашэнкі. - Гэта амаль мой сваяк, але ён нават не ведае аб гэтым. І не даведаецца, з якога баку мы сваякі! (Дзед Пугачовай сапраўды родам з Магілёўшчыны.) Будзе мучыцца: “Божа мой, сваячка Пугачова! Жах! /Сапрыкина О.  Алла наняла самолет, чтобы прилететь к Галкину. // Комсомольская правда. Москва. 5 апреля 2002 ./
    Бывала, таксама ў Якуціі і яе дачка Крысьціна Арбакайце ад цыркавога артыста Мікаласа Арбакаса.
    Літаратура:
    Не только у Аллы Пугачевой. // Северная Заря. Усть-Нера. 4 ноября 1995. С. 3.
    Сапрыкина О.  Алла наняла самолет, чтобы прилететь к Галкину. // Комсомольская правда. Москва. 5 апреля 2002.
    Ефимова И.  Кристина Орбакайте: «Без прически, без лица – зато от души». // Якутия. Якутск. 17 сентября 2004. С. 11.
    Михайлова Н.  «песни моей мамы прозвучат в Якутске». // Эхо столицы. Якутск. 17 сентября 2004. С. 25.
    Тэця Дуплікатар,
    Койданава.




воскресенье, 29 мая 2016 г.

Трыбыніяла Гурман. Супрацоўнік ЧК Рыгорка Сыраежкін. Койданава. "Кальвіна". 2016.


    Рыгор Сяргеевіч Сыраежкін нар. 25 студзеня 1900 г. ў с. Воўкава Балашоўскага вуезда Саратаўскай губэрні Расійскай імпэрыі.
    У 1905 г. разам з сям’ёй пераехаў у губэрнскае места Тыфліс Расійскай імпэрыі, дзе ягоны бацька ўладкаваўся на працу каптэнармусам у мясцовым гарнізоне. У 1915 г. Рыгор добраахвотна пайшоў на службу ў царскае войска, аднак неўзабаве як непаўналетні быў адпраўлены дахаты. Спрабаваў зрабіцца цыркачом, вучыўся ў Івана Паддубнага ды Івана Заікіна, аднак пасьля траўмы быў змушаны адмовіцца ад сваіх плянаў. Да Кастрычніцкага перавароту працаваў пісьмаводам у кіраваньні Закаўказскай чыгункі.
    У 1918 г. Сыраежкін добраахвотна пайшоў на службу ў Рабоча-сялянскае Чырвонае Войска. Браў удзел у Грамадзянскай вайне ў складзе 6-й дывізіі на Паўднёвым фронце, затым зрабіўся камэндантам рэвалюцыйнага трыбунала 9-й арміі. У 1919 г. ўступіў у партыю бальшавікоў. Увесну 1920 г. Рыгор быў накіраваны на працу ў Новачаркаскую ЧК, а пазьней - у рэвалюцыйны трыбунал Каўказскага фронту. У жніўні 1921 г. ён зрабіўся сьледчым Рэвалюцыйнага трыбуналу Рэспублікі Саветаў ў Маскве. У гэтай якасьці ён прымаў актыўны ўдзел у задушэньні сялянскага паўстаньня ў Тамбоўскай губэрні і “хэўры” Папова ў Балашоўскім вуезьдзе Саратаўскай губэрні.
    А верасьня 1921 г. Сыраежкін служыў у Асобым аддзеле УЧК, які ў 1922 г. быў ператвораны ў аддзел контрвыведкі ДПУ. Адыгрываў важную ролю ў распрацоўцы і ажыцьцяўленьні шэрагу адмысловых апэрацый. Найболей вядомая сярод іх - апэрацыя “Сындыкат – 2”, у выніку якой была ліквідавана падпольная антысавецкая арганізацыя “Зьвяз абароны Радзімы і Волі” ды захоплены яе лідэр, вядомы тэрарыст Барыс Савінкаў.
    Ад намесьніка старшыні АДПУ Вячаслава Мянжынскага і начальніка КРА Артура Артузава Сыраежкін атрымаў заданьне, пад прозьвішчам Серабракова перасекчы польскую мяжу, выйсьці на кантакт з польскай выведкай і ад імя прыдуманай чэкістамі арганізацыі “Лібэральныя дэмакраты” перадаць ёй шэраг дакумэнтаў, якія пацьвярджаюць наяўнасьць у Савецкай Расіі ўплывовай групы змоўшчыкаў, гатовых пры замежнай дапамозе зрынуць савецкую ўладу.
    Сыраежкін шчасна дабраўся да Вільні, дзе сустрэўся з капітанам польскай выведкі Сэкундай, які выказаў задавальненьне атрыманай інфармацыяй. Пасьля вяртаньня ў Маскву, Сыраежкін ізноў накіроўваецца з заданьнем за кардон. Гэтым разам ён дастаўляе у Вільню два пакета. У адным з іх знаходзіўся ліст палкоўніка Павлоўскага Барысу Савінкаву з прапановай наведаць Савецкую Расію, каб асабіста ўзначаліць антысавецкую апазыцыю. Павловский жа, пасланы ім нелегальна ў Маскву для інспэкцыі “Лібэральных дэмакратаў” быў арыштаваны чэкістамі і пісаў ліст Савінкаву пад іхнюю дыктоўку, знаходзячыся ў турме на Лубянцы.
    Аднак у Вільню Сыраежкіна сустрэў не капітан Сэкунда, а іншы афіцэр польскай дэфэнзывы - капітан Майер, які таксама ўзрадаваўся атрыманымі дакумэнтамі.
    Сыраежкін асабіста ўдзельнічаў у допытах Савінкава, а калі той выкінуўся з акна, спрабаваў злавіць яго за нагу, аднак з-за пашкоджаньня рукі не здолеў утрымаць яго. За заслугі ў гэтай апэрацыі Сыроежкін у ліку найболей актыўных удзельнікаў апэрацыі быў узнагароджаны ордэнам Чырвонага Сьцяга РСФСР.
    У далейшым Сыраежкін удзельнічаў шэрагу адмысловых апэрацый ды неаднаразова пад чужым імем уваходзіў у варожыя ў адносінах да Савецкага ўрада колы. У прыватнасьці, у 1924 г ён кіраваў апэрацыяй па ліквідацыі “банды” Данілы Іванова, якая перайшла на тэрыторыю БССР у раёне Стоўпцаў. У верасьні 1925 г. Сыраежкін прыняў удзел у захопе ангельскага выведніка Сіднея Рэйлі.
    У 1928 г. кіраўніцтвам АДПУ СССР было прынятае рашэньне камандзіраваць Сыраежкіна ў Якуцкую АССР дзеля аказаньня дапамогі якуцкім чэкістам у ліквідацыі паўстанцкага руху на Поўначы, дзе японскія агенты з ліку былых белагвардзейцаў рыхтавалі ўзброенае паўстаньне з мэтай стварэньня марыянэткавага ўрада і “аддзяленьні Якуціі ад СССР”. Таксама ў той час у паўночных раёнах рыхтаваўся контррэвалюцыйны мяцеж пад кіраўніцтвам амэрыканскага рэзыдэнта Шміта, які павінен быў умацавацца там, а затым з дапамогай амэрыканцаў арганізаваць далейшае пасоўваньне ў глыб ЯАССР.
    Узначальваючы Паўночную зборную аператыўную групу войскаў АДПУ Сыраежкін з байцамі за дваццаць пяць дзён пабываў у Моме, Абые, Алаіхе, Казачым, Сяредне-Колымску. Па шляху перасьледу Шміта чэкісты падвергліся нападу з боку “бандытаў”, але сумелі адважна ўцячы ад праціўніка. У сакавіку 1928 г. Шміт і яго памагатыя былі арыштаваны чэкістамі. Задума амэрыканцаў і іх рэзыдэнта была сарваная. Рыгор Сяргеевіч Сыраежкін пасьля двух гадоў напружанай працы змог вярнуцца ў Маскву.
    Затым за ліквідацыю ў 1932 г. падпольнай арганізацыі нацыяналістаў “Саюз вызваленьня Беларусі” Сыраежкін быў узнагароджаны залатым гадзіньнікам.
    Займаўся таксама Сыраежкін ліквідацыяй дывэрсійных і выведвальных груп, створаных спэцслужбамі Нямеччыны. У Фінляндыі падтрымліваў сувязь з былым кіраўніком Кранштацкага паўстаньня Сьцяпанам Петрычэнка, ад якога даведаўся пра вялікае ваеннае будаўніцтва на мяжы СССР і Фінляндыі. Падчас грамадзянскай вайны ў Іспаніі Сыраежкін быў старшым ваенным дараднікам 14-го корпусу войска рэспубліканцаў, кіраваў выведкай і дывэрсіямі ў тыле франкістаў. У канцы 1938 г. ён быў адкліканы ў Маскву.
    8 лютага 1939 г. Сыраежкін быў арыштаваны органамі НКУС СССР па абвінавачваньні ў шпіянажы на карысьць Польшчы і контррэвалюцыйнай дзейнасьці. 26 лютага 1939 г. Ваенная калегія Вярхоўнага Суда СССР прызнала яго вінаватым і прысудзіла да вышэйшай меры пакараньня - расстрэлу. Прысуд быў прыведзены ў выкананьне ў той жа дзень.
    Рашэньнем Ваеннай калегіі Вярхоўнага Суда СССР у 1958 г. Рыгор Сыраежкін быў пасьмяротна рэабілітаваны.
     Літаратура
    Инна Столярова.  Из истории Лубянки. // Якутия. Якутск. 18 января 2008.
    Трыбыніяла Гурман,
    Койданава




Ізраэль Шакал-Бакінскі. Супрацоўнік ЧК Сяргейка Пузіцкі. Койданава. "Кальвіна". 2016.


    Сяргей Васільевіч Пузіцкі - нар. у 1895 г. ў губэрнскім месьце Ломжа [У 1940-1941 гг. ды ў 1944 г. — цэнтар Ломжынскага раёну Беластоцкай вобласьці БССР.] Царства (Каралеўства) Польскага /Прывісьлінскі край/ Расейскай імпэрыі, ў сям’і настаўніка.
    Андрэй Прохаравіч ды Матруна Васільеўна Пузіцкія паходзілі з сялянаў з пад места Белая Смаленскай губэрні Расійскай Імперыі.
    Ягоны сын Васіль Андрэевіч вучыўся ў мужчынскай гімназіі м. Смаленска. Затым жыў у Маскве, дзе служыў інспэктарамі 2-й Маскоўскай мужчынскай гімназіі (на Разгуляе).


                                            Яўгенія Ільінічна і Васіль Андрэевіч Пузіцкія










    Як мяркуюць нашчадкі, пасьля аднаго з выданьняў “Айчыннай гісторыі” Васіль Пузіцкі  даслаў асобнік на найвысокае імя цэсарэвіча Аляксея, не паставіўшы пра гэта ў вядомасьць тагачаснага міністра асьветы Каса, чым выклікаў ягонае незадавальненьне і быў праведаная, з фармальным падвышэньнем, дырэктарам гімназіі ў губэрнскае места Ломжа Прывіслінскага краю, затым дырэктарам гімназіі ў Серпухаў і, нарэшце, у Ягор’еўск Маскоўскай губэрні, дзе яго засьпеў пераварот 1917 году.

    Сяргейка пачынаў вучыцца ў 2-й маскоўскай гімназіі, дзе служыў бацька, але ў сувязі з яго звальненьнем за крытычныя выказваньні ў адрас Мікалая II, працягваў вучыцца ў Ягор’еўску.
    Ў 1912 г. пасьля заканчэньня гімназіі Пузіцкі паступіў на юрыдычны факультэт Маскоўскага ўнівэрсытэту. З пачаткам 1-й сусьветнай вайны быў пакліканы ў войска і накіраваны ў Аляксандраўскую ваенную вучэльню, па заканчэньні якой быў прызначаны прапаршчыкам дывізіёна цяжкай артылерыі ў Ізмайлаве.
    У 1917 г. Сяргей перайшоў на бок Рэвалюцыі і быў абраны чальцом салдацкага камітэта дывізіі. У сакавіку 1918 г. накіраваны ў штаб Маскоўскай ваеннай акругі на пасаду загадчыка артылерыйскай часткай, а ў лістападзе таго ж году прызначаны сьледчым рэвалюцыйнага трыбунала. У гэтай пасадзе ён неаднаразова выяжджаў на Ўсходні і Паўднёва-Заходні франты для інспэктаваньня ваенных трыбуналаў.
    У 1919 г. Пузіцкі нарэшце скончвае юрыдычны факультэт Маскоўскага ўнівэрсытэту, а ў траўні 1920 г. пастановай Савету працы і абароны, як кіраўнік сьледчым аддзелам Рэўтрыбунала, залічаецца таксама ў склад УЧК супрацоўнікам рэзэрву Адміністрацыйнага аддзелу.
    У 1921-1922 гг. Пузіцкі начальнік 16-го асобага аддзяленьня Асобага аддзела УЧК, а з 1923 г. - памагаты начальніка Контрвыведніцкага аддзелу АДПУ. Браў удзел у арышце ангельскага выведніка Сіднэя Рэйлі, затрыманьні і арышту кіраўніка антысавецкай арганізацыі “Зьвяз абароны Радзімы і Волі” Барыса Савінкава ў рамках апэрацыі “Сындыкат - 2”, выкраданьні генэрала Аляксандра Куцепава падчас апэрацыі “Трэст”.
    У пачатку 20-х гадоў пабраўся шлюбам з балерынай  Ларысай Хведараўнай Серада.

    У студзені 1928 г. УЦВК накіраваў у Якуцкую АССР адмысловую Камісію, каб высьветліць чыньнікі белагвардзейскіх паўстаньняў і выпрацаваць меры ў мэтах поўнага заспакаеньня насельніцтва ЯАССР. Камісію ўзначаліў нам. прад. УЦІК Ян Полуян. У яе склад былі ўключаны ад ЦК УКП(б) Н. А. Асаткин-Уладзімерскі і начальнік Асобага аддзелу АДПУ С. В. Пузіцкі з 7 апэратыўнымі супрацоўнікамі. Камісія паставіла ў віну ўладам ЯАССР “зацяжку своечасовай ліквідацыі руху”, якая праводзілася з-за пошукаў магчымасьцяў мірнай ліквідацыі яго. У рэзалюцыі Пленума абкаму і Вобл. КК, які адбыўся 27 сакавіка 1928 г., было указана, што адной з чыньнікаў, якія прывялі да ўзброенага выступу супраць Савецкай улады, зьяўляецца няправільная лінія “Абкама ў нацыянальным пытаньні, што аб'ектыўна прыводзіла да арыентацыі на верхавінныя пласты буржуазнай нацыянальнай інтэлігенцыі… Усё гэта прывяло да частковага адрыву партыі ад бядняцка-серадняцкіх масаў”. Пленум пастанавіў зьняць з пасады сакратара Абкама І. Барахава. М. Амосава, С. Васільева вызвалілі ад займаных пасад, і адправілі ў распараджэньне ЦК УКП(б), які накіраваў іх на вучобу ў Камуністычную Акадэмію і Інстытут Чырвонай прафэсуры. Ім было забаронена вяртацца ў ЯАССР на працягу 10 гадоў.
    У 1930 г. Пузіцкі быў падвышаны ў пасадзе да намесьніка начальніка Асобага аддзела АДПУ. Ад лютага 1930 г. быў прызначаны начальнікам апэратыўнай групы АДПУ па кіраўніцтву апэрацыяй па масавым высяленьні сялянства і вынятку контррэвалюцыйнага актыву. У 1931 г. Пузіцкага прызначаюць намесьнікам Паўнамоцнага прадстаўніка АДПУ ў Паўночна-Каўказскім краі. Ад 17 лістапада 1931 г. па 10 ліпеня 1934 г. памагаты начальніка Замежнага аддзелу АДПУ СССР з, затым памагаты начальніка Замежнага ГУДБ НКУС СССР з 10 ліпеня 1934 г. па 14 ліпеня 1935 г., пасьля чаго становіцца намесьнікам начальніка Дзьмітраўскага ППЛ НКУС - начальнікам 3-го аддзела Дзьмітраўлягу з 14 ліпеня 1935 г. па 28 красавіка 1937 г. Загадам НКУС ад 28 красавіка 1937 адкамандзіраваны ў распараджэньне Л. Г. Міронава на Далёкі Ўсход. Працаваў на будаўніцтве канала Масква-Волга.
    9 траўня 1937 г. Пузіцкі, разам з жонкай, быў арыштаваны па абвінавачваньні ў далучэньні да трацкісцка-зіноўеўскага блёку і ўдзеле ў змове, аб чым на сьледзтве прызнаўся. Камісіяй НКУС СССР і Пракуратурай СССР асуджаны да ВМП і расстраляны 20 чэрвеня 1937 г. у Маскве.
    Вызначэньнем ВКВС СССР ад 2 чэрвеня 1956 рэабілітаваны пасьмяротна ў сувязі з адсутнасьцю складу злачынства.
    Меў узнагароды: Знак “Ганаровы супрацоўнік УЧК-ДПУ (V)” № 122 ад 1924; Знак "Ганаровы супрацоўнік УЧК-ДПУ (XV)” ад 20 сьнежня 1932; Ордэн Чырвонага Сьцяга ад 5 верасьня 1924; Ордэн Чырвонага Сьцяга ад 1934; Залатая зброя з надпісам “С. В. Пузіцкаму. За бязьлітасную барацьбу з контррэвалюцыяй. Ф. Э. Дзяржынскі”.
    Літаратура:
    Пузицкий С. В. // Петров Н. В., Скоркин К. В. Кто руководил НКВД, 1934-1941. Справочник. Москва. 1999.
    Ізраэль  Шакал-Бакінскі,
    Койданава





суббота, 21 мая 2016 г.

Гамароя Паплаўчанка. Якуцкія касцы на Спораўскіх Сенакосах. Койданава. "Кальвіна". 2016.

                                                                25 жніўня 2014
                                                              Брестский курьер

                                            КАСА  ПАД  УВАГАЙ  АБ’ЕКТЫВУ

    Ёсьць некалькі рэгіянальных фэстываляў, пра якія ў журналісцкім асяродзьдзі не толькі ведаюць, але і абмяркоўваюць. Ну кшталту: “Паедзеш? Была? Ну як там сёлета?”. Фэстываль “Спораўскія сенакосы” хутка даганяе па пазнавальнасьці брэнд “Мотальскія прысмакі”, а ўлічваючы, што там нашмат менш, як цяпер кажуць, трэшу, то будучыню “балотнаму фэстывалю” трэба маляваць самую сьветлую.
    Нягледзячы на ранейшую настойлівую рэкляму з першых вуснаў, я ўпершыню накіравалася на “Спораўскія сенакосы” толькі сёлета. Усякія сумненьні, ехаць ці не, адпалі пасьля абвесткі, што на фэстывалі будуць выступаць гурты KRIWI і “Палац” – ну дзе яшчэ па сёньняшніх часах іх можна пабачыць? Такім чынам, раніцай 23 жніўня я апранула гумовыя чобаты і рушыла ў вёску Высокае Бярозаўскага раёна.
                                                                           Сенакос
    Гвозд праграмы, які сабраў найбольш народу, у тым ліку мясцовага. Тут было два тыпы спаборніцтваў – спачатку каманднае (па два чалавекі), пасьля асабісты залік сярод лепшых касцоў. У сувязі з тым, што “Спораўскія сенакосы” сёлета былі аб’яўленыя заадно і чэмпіянатам Эўропы па кашэньні нізінных балот, то сярод большасьці беларускіх каманд знайшлося і пару замежных: адна з Польшчы і адна з Якуціі. Слабае прадстаўніцтва замежных краін дырэктар заказьніка Вадзім Пратасевіч патлумачыў тым, што патэнцыяльныя ўдзельнікі проста не пасьпелі вырабіць беларускія візы. Украінская каманда не прыехала без тлумачэньня прычын.



    Пераможцы ў конкурсе па кашэньні атрымалі такія прыстойныя прызы – трымэры, бэнзапілы, дрэлі і таму падобнае, што я, каб умела касіць, то абавязкова спакусілася б на ўдзел. І не думайце, што не жаночая гэта справа. Сярод 30 каманд касяроў была адна і жаночая.
    Спаборніцтва па сенакашэньні было прыдумана кіраўніцтвам заказьніка “Спораўскі”, канешне, не для таго, каб нарыхтаваць сена на зіму. Фэстываль мае на мэце прыцягненьня 1) турыстаў і 2) грамадзкай увагі да праблемы захаваньня балот. У прыватнасьці, пасьля мэліярацыі Спораўскія балоты пачалі зарастаць хмызьняком, нагадваць пералескі, і гэта, па словах Вадзіма Пратасевіча, вялікая праблема. Ручное сенакашэньне раз на год яе не вырашае, таму на грантавыя грошы заказьнік прыдбаў камбайн-балатаход, які, упрыгожаны транспаратам “Спораўскія сенакосы”, стаяў ля “футбольнага” поля.
    Гамароя  Паплаўчанка,
    Койданава




Юра Хіль-Парнішчаў. Круізны ляйнэр "Міхась Сьвятлоў" на рацэ Лена. Койданава. "Кальвіна". 2016.

                             КАТАРЖНАЯ ПРАЦА БЕЛАРУСА НА КРУІЗНЫМ ЛЯЙНЭРЫ
                                                   www.belaruspartisan.org/life/250755/
                                                                    9 сьнежня. 2013 г.
                                                    her_asim 12:21, аўторак, 10.12.2013
    Устаўляю і я свае 5 капеек. На сьвітанку свайго далёкага юнацтва  наняўся афіцыянтам у рэстаран на круізны цеплаход ў Якуцію.  Ліхія 90-я. Цеплаход будавалі аўстрыйцы. Каталі турыстаў і з Эўропы, ангельцы, немцы, палякі. Ліхія 90-я. На выходных хадзілі на Ленскія слупы. Каталі мясцовую публіку. Дык вось, калі прыяжджалі турысты з Эўропы - для нас гэта быў адпачынак і дадатковы заробак (чаявыя). Калі каталіся мясцовыя, асабліва карпаратывы - кашмар на вуліцы (рацэ) Вязаў (Лене). Сутачныя банкеты. П’яное хамаватае і нахабнае быдла. Спалі па гадзіны тры ў суткі. Накрыць банкет на сьняданак, абед, вячэру, а потым начныя гуляньні. Ногі апухалі, праўду кажу. Але самая жудасьць, гэта калі мясцовыя бандзюкі каталіся. Цеплаход ператвараўся тады ў “Лятучага Галяндца”. Выміраў цалкам. Экіпаж хаваўся ў цьвіндэку. Без асаблівай патрэбы ніхто не выходзіў. Усе сядзелі па каютах. Вось так зарабляюцца грошы. Нават у дрэнным можна ўбачыць добрае. Хлопец сьвет паглядзеў.

                                                                       ДАВЕДКА

    “Міхась Сьвятлоў” - трохпалубны рачны пасажырскі цеплаход праекта Q-065 (тып “Сяргей Ясенін”). Названы ў гонар рускага паэта і грамадзкага дзеяча Міхася Аркадзьевіча Сьвятлова (Шейнкмана). Хросная маці судна - Крысціне Враніцкі, жонка экс-канцлера Аўстрыі. Судна было пабудавана ў горадзе Корнайбург (Аўстрыя) на суднабудаўнічым прадпрыемстве Österreichische Schiffswerften AG (ÖSWAG) у 1985 г. і першапачаткова дастаўленае ў Об-Іртыскае параходзтва (Цюмень), дзе было прынятае ў эксплуатацыю ў красавіку 1986 г.
    У 1988 г. цеплаход перагналі на раку Лену ў распараджэньне Ленскага параходзтва ў п. Жатай. У 1998 году параходзтва было змушанае прадаць цеплаход уплывовай прыўладнай кампаніі АЛРОСА. 9 ліпеня 2013 г. ўласьнікам судна становіцца мадэрнізаванае ўсечанае параходзтва ААТ “ЛОРП”, у якасьці суднаўладальніка выступае напаўзладзянятае ТАА “Ленатурфлёт”. Цеплаход зьдзяйсьняе круізы па рацэ Лена па маршрутах Якуцк – Ленскія слупы, Якуцк - Ленскія шчокі, Якуцк і Якуцк – Ціксі ды выконвае карпаратывы звышзаможных суграмадзянаў.
    Юра Хіль-Парнішчаў,
    Койданава




Марыя-Магда Садамчанка. Эпіскап Якуцкі і Ленскі пэтэвешнік Раман. Койданава. "Кальвіна". 2016.


                                            У Гародні пройдзе штогадовы хрэсны ход
                                            у дзень памяці ўсіх Беларускіх Сьвятых
    У бягучым 2014 годзе спаўняецца 30 гадоў з дня усталяваньня агульнага дня шанаваньня ўсіх беларускіх сьвятых, якія ў розныя стагодзьдзі у розных мясьцінах нашай Радзімы зьдзяйсьнялі свой хрысьціянскі подзьвіг.
    3 красавіка 1984 года па ініцыятыве мітрапаліта Мінскага і Беларускага Філарэта (Вахрамеева) рашэньнем Сьвяшчэннага Сыноду было вырашана ўнесьці у царкоўны каляндар штогодні дзень сьвяткаваньня Сабору ўсіх Беларускіх Сьвятых. У гонар гэтай гадавіны 29 чэрвеня 2014 году адбудзецца штогадовы Хрэсны ход у Гародні.
    Пачатак хрэснага ходу а 8.45 ад трох храмаў: Сьвята-Барыса-Глебскага, Сьвята-Пакроўскага Сабору, ад Сьвята-Марфінскай царквы. Тры плыні хрэснага ходу сустрэнуцца каля Драматычнага тэатру і пойдуць далей да Сабору ўсіх Беларускіх Сьвятых.
    Сьвяточная Божая Літургія у Саборы ўсіх Беларускіх Сьвятых пачнецца а 10 гадзіны. Узначаляць літургію чатыры архірэі: архіяпіскап Гарадзенскі і Ваўкавыскі Арцемій, архіепіскап Беластоцкі і Гданьскі Іакаў, эпіскап Бабруйскі і Быхаўскі Серафім, эпіскап Якуцкі і Ленскі Раман.
    Пасьля Літургіі ўсім прысутным будзе прапанаваная трапэза, а таксама адбудзецца сустрэча праваслаўнай моладзі Гродзенскай эпархіі.


                                                                     Дата публікацыі:
                                                                    16.11.2014 - 23:23
                                       Эпіскап Якуцкі і Ленскі Раман ўзначаліў літургію
                                        ў Сьвята-Барыса-Глебскай (Каложскай) царкве
    16 лістапада 2014 года, па благаславеньню архiэпіскап Гродзенскага i Ваўкавыскага Арцемія, эпіскап Якуцкі і Ленскі Раман ўзначаліў літургію ў Сьвята-Барыса-Глебскай (Каложскай) царкве. Пасьля заканчэньня службы настаяцель храма протаіерэй Аляксандар Балёньнікаў сардэчна падзякаваў Уладыку Раману за малітвы за калажанаў і ўсю Царкву. “Я ўпэўнены, што Беларусь з усімі яе людзьмі, з той дабрынёй, уласьцівай беларусам застанецца любоўю ў Вашым сэрцы”, – адзначыў айцец Аляксандар і падараваў на памяць архіпастыру Якуціі Каложскі абраз Божае Маці. Размова эпіскапа Якуцкага і Ленскага Рамана з вернікамі і духавенствам працягнулася за гарбатай ў трапезнай залі Каложскага прыходзкага комплексу, дзе архіпастыр распавёў пра жыцьцё праваслаўных ў Якуціі і адказаў на шматлікія пытаньні.
    Пасьля літургіі эпіскап Раман зьвярнуўся да прыхаджан са словам:
                                                 https://youtu.be/Ql7pr8JNNfo
    Эпіскап Якуцкі і Ленскі Раман наведаў Гродзенскую эпархію па благаславеньню архіепіскапа Арцемія. За два дні свайго знаходжаньня на гарадзенскай зямлі Яго Правялебнасьці наведаў храм-крэпасьць у гонар Міхала Арханёла вёскі Сынкавічы, храм у гонар Сьвятой Тройцы гарадзкога пасёлка Зэльва і царквы горада Гародні, а таксама пагутарыў са сьвятарамі і парафіянамі эпархіі.
    /http://kalozha.by/be/kalozha/
    572-episkop-yakutskij-i-lenskij-roman-vozglavil-liturgiyu-v-kolozhskom-khrame-2/











                                                                          ДАВЕДКА



    Аляксей Аляксандравіч Лукін  - нар. 11 кастрычніка 1968 г. у м. Прахалодны Кабардзіна-Балкарскай АССР РСФСР (СССР), у праваслаўнай сям’і.
     Па заканчэньні васьмі клясаў вучыўся ў ГПТВе, якое скончыў у 1987 годзе, але па спэцыяльнасьці працаваць не схацеў і падаўся ў боскія служкі і ў ліпені 1987 г. быў прыняты ў іпадыяканскі склад архібіскупа Стаўрапольскага Антонія (Заўгародняга).
    У сьнежні 1987 г. быў пакліканы на тэрміновую вайсковую службу ў СА, па заканчэньні якой у сьнежні 1989 г. быў прыняты ў 1 кляс Стаўрапольскай епархіяльнай вучэльні імя сьвяціцеля Ігната Бранчанінава. У 1990 г. быў пераведзены ў другі кляс рэарганізаванай Стаўрапольскай духоўнай сэмінарыі. Ад 1990 г. нёс паслухмянства іпадыякана мітрапаліта Стаўрапольскага і Бакінскага Гедыёна (Дакукіна).
     20 сакавіка 1992 г., навучаючыся на трэцім курсе, у храме Стаўрапольскай духоўнай сэмінарыі быў пастрыжаны ў манаства з імем Раман у гонар вялебнага Рамана Сладкапеўца. Пострыг зьдзейсьніў архімандрыт Яўген (Рэшэтнікаў), які стаў ягоным духоўным бацькам.
    7 красавіка 1992 г. у Андрэеўскім саборы горада Стаўрапаля мітрапалітам Стаўрапольскім і Бакінскім Гедыёнам быў пасьвечаны ў сан іерадыякана, а 9 жніўня 1992 г. у Крыжаўзьвіжанскім храме Кіславодзку ў сан іераманаха.
    На працягу апошняга года вучобы нёс паслухмянствы добрапрыстойнага сэмінарскага храма і выконваў абавязкі загадчыка канцылярыяй сэмінарыі.
    Па заканчэньні сэмінарыі быў прызначаны на пасаду плябана храма сьвяціцеля Ігната Стаўрапольскага, выканаўцай абавязкаў інспэктара, а таксама выкладчыка літургікі і маральнага багаслоўя Стаўрапольскай Сэмінарыі.
    Ад 18 кастрычніка 1993 г. адказны сакратар, а з 14 траўня 1994 г. галоўны рэдактар газэты “Православное слово”.
    У 1995 г., за адданае служэньне Царкве Божай да дня Сьвятога Вялікадня Патрыярхам Маскоўскім і ўсёй Русі Алексіем II узнагароджаны нагрудным крыжам.
    У 1995 г. паступіў на вочнае аддзяленьне Маскоўскай Духоўнай Акадэміі, якую скончыў у 1999 г. са ступеньню кандыдата багаслоўя, абараніўшы дысэртацыю на тэму: “Аскетычныя гледжаньні архібіскупа Хвядора (Пазьдзееўскага)”.
    Пасьля вяртаньня ў Стаўрапаль, нёс паслушэнства інспэктара духоўнай сэмінарыі. Ад 1999 г. прарэктар Стаўрапольскай духоўнай сэмінарыі.
    У 2000 годзе паводле ўказу Найсьвятога Патрыярха Маскоўскага і ўсёй Русі Алексія II, да дню Сьвятога Вялікадня прамаваны ў сан ігумена.
    У 2004 г. скончыў псыхалягічны факультэт Інстытута Дружбы народаў Каўказа ў Стаўрапалі. Ад 2005 г. плябан катэдральнага сабора сьвятога апостала Андрэя Першазваннага. Неаднаразова зьдзяйсьняў пастырскія паездкі ў Чачэнскую Рэспубліку і Рэспубліку Інгушэцію.
    7 красавіка 2006 г. за Боскай літургіяй у Стаўрапольскім Андрэеўскім саборы біскупам Стаўрапольскім і Ўладзікаўказкім Феафанам (Ашуркавым) прамаваны ў сан архімандрыта.
    6 кастрычніка 2008 г., у сувязі з прашэньнем эпіскапа Феафана, пастановай Сьвятога Сыноду Рускай Праваслаўнай Царквы яму была вызначана быць біскупам Міхайлаўскім, вікарыем Стаўрапольскай эпархіі.
    25 сьнежня 2009 г. пастановай Сьвятога Сыноду, па выніках узгадненьня з каталікосам-патрыярхам усёй Грузіі Іліей II, як клірык Маскоўскай эпархіі накіраваны ў Тбілісі для пастырскага служэньня сярод рускамоўных вернікаў з даручэньнем у неабходных выпадках таксама прадстаўляць пазыцыю Рускай Праваслаўнай Царквы. Ад 4 студзеня 2010 г. па блаславеньні прадстаяцеля Грузінскай Царквы прыступіў да служэньня ў Тбіліскім храме Апостала Іяана Багаслова.
    30 траўня 2011 гады пастановай Сьвятога Сыноду Рускай Праваслаўнай Царквы вызначана быць біскупам Якуцкім і Ленскім. 17 чэрвеня 2011 г. ў дамавой царкве патрыяршай рэзыдэнцыі ў Чыстым завулку ў Маскве адбылося названьне архімандрыта Рамана ў эпіскапа Якуцкага і Ленскага. 19 чэрвеня 2011 г. ў храме Хрыста Выратавальніка быў пасьвечаны ў сан эпіскапа Якуцкага і Ленскага.
    Ад 1 кастрычніка 2011 г. ён ужо чалец Грамадзкай палаты Рэспублікі Саха (Якуція). 25 лістапада 2012 г., у памяць аб сьвяткаваньні 380-годзьдзя ўваходжаньня Якуціі ў склад Расіі і служэньня па гэтым выпадку Боскай літургіі ў Храме Хрыста Выратавальніка горада Масквы, узнагароджаны Найсьвятым Патрыярхам Маскоўскім і ўсёй Русі Кірылам памятнай панагіяй.
    13 траўня 2013 абраны ганаровым прафэсарам Інстытута дружбы народаў Каўказа. 20 траўня 2014 г. абраны чальцом Грамадзкай палаты Рэспублікі Саха (Якуція) другога скліканьня. 23 кастрычніка 2014 г. Сьвятым сынодам Рускай Праваслаўнай Царквы абраны чальцом камісіі Міжсаборнай прысутнасьці па пытаньнях арганізацыі Царкоўнай місіі. Эпіскап Якуцкі і Ленскі Раман заклікаў якуцян да спакойнага і мірнага дыялёгу ў пытаньні ўсталёўкі ў Якуцку бюсту Ёсіпу Сталіну.
    1 лютага 2016 г. прамаваны ў сан архіэпіскапа Якуцкага і Ленскага.
    Мае ўзнагароды:
    2002 - ордэн сьвяціцеля Інакенція мітрапаліта Маскоўскага і Каломенскага III ступені (Руская Праваслаўная Царква);
    2005 - мэдаль “10 гадоў Інстытуту дружбы народаў Каўказа”;
    2008 - мэдаль “За заслугі перад Стаўрапольскім краем”;
    2008 - мэдаль “Патрыёт Расіі”;
    2012 - юбілейны мэдаль “У памяць 200-годзьдзя перамогі ў Айчыннай вайне 1812 гады” (Руская Праваслаўная Царква);
    2012 - юбілейны знак “380 гадоў Якуція з Расіяй”;
    2012 - мэдаль Усурыйскага вайсковага казацкага таварыства “Мікалай Мураўёў-Амурскі”;
    2012 - юбілейны знак “380-годзьдзе заснаваньне горада Якуцка”;
    2013 - мэдаль “Каложскага Крыжу” III ступені (Беларускі экзархат);
    2013 - ордэн сьвяціцеля Кірылы Тураўскага I ступені (Беларускі экзархат);
    2013 - ордэн сьвятога вернага князя Кіеўскага Яраслава Мудрага (Украінская Праваслаўная Царква);
    2013 - ордэн сьвятой роўнаапостальнай Марыі Магдаліны III ступені (Польская Праваслаўная Царква);
    2013 - грамата Сынода Беларускай Праваслаўнай Царквы ў памяць сьвяткаваньня 1025-годзьдзя Вадохрышча Русі;
    2013 - юбілейны знак “370 гадоў Сярэднекалымску”;
    2013 - ганаровы знак “За ўнёсак у разьвіцьцё Вілюйскага ўлусу”;
    2013 - юбілейны знак Упраўленьня ФСКН Расіі па РС(Я);
    2013 - падзяка Прэзыдэнта Рэспублікі Саха (Якутыя);
    2014 - Патрыяршы знак “700-годзьдзе вялебнага Сергія Раданежскага”;
    2015 - Юбілейны медаль “У памяць 1000-годзьдзя сьмерці роўнаапостальнага вялікага князя Ўладзімера”.
    2015 - срэбны мэдаль ФСВП “За ўнёсак у разьвіцьцё крымінальна-выканаўчай сыстэмы ў Расіі”;
    2015 - ганаровы знак Рэспублікі Саха “За ўмацаваньне міру і дружбы народаў”.
    Марыя-Магда Садамчанка,
    Койданава